Zeytinlik yirmi iki yıl boyunca dokunulmadan bekledi. Ağaçlar köklerini daha derine saldı ve doğa kendi dengesini buldu.
Dördüncü nesil bu mirası devraldığında, mekanik yöntemlerle ağaçların etrafındaki böğürtlen çalılarını temizledi; ağaçların nefes alması için fazla dallarını budadı. Yağmur hasatı teknikleriyle ağaçların yağan yağmurlardan daha iyi beslenmesini sağladı.
Bugün de kimyasal ilaç ya da gübre kullanmıyoruz. Bu, toprağın kendi mineral dengesine ve yenilenme kapasitesine duyduğumuz saygıdan kaynaklanıyor. Bir kez bozulan denge kolay geri gelmiyor; bunu biliyoruz ve buna göre davranıyoruz.